Terapia homeopatyczna
Terapia homeopatyczna polega na wyborze leku lub leków łączących w sobie z jednej strony dane z zakresu patogenezy objawów manifestujących się u osoby zdrowej poddanej działaniu substancji farmakologicznie czynnej, a z drugiej opartych na objawach klinicznych chorego pacjenta w ujęciu całościowym. W związku z tym lekarz homeopata dobiera lek, który działa zgodnie z naturalnym kierunkiem reakcji organizmu pacjenta, wzmacniając je i kierując nimi. W odróżnieniu od tradycyjnego podejścia, gdzie większość terapii działa przeciwstawnie do naturalnego kierunku reakcji organizmu, hamując je lub blokując, w efekcie wymuszając pożądany kierunek terapii.
W klasycznym podejściu alopatycznym staramy się określić, zwalczyć lub przynajmniej zneutralizować tzw. czynnik etiologiczny naszym zdaniem odpowiedzialny za wywołanie danej jednostki chorobowej i leżący u jej podstaw. W metodzie homeopatycznej robimy wszystko, żeby wzmocnić siły obronne i samoregulacyjne chorego organizmu tak, aby mógł on sam pokonać wszystkie stany i zagrożenia związane z ostro lub przewlekle przebiegającą chorobą.
Zindiwidualizowane podejście w homeopatii polega na określaniu złożonych zależności między całościowo ujmowanymi zespołami cech i reakcji danego organizmu a tymi jakie wywołuje substancja z której powstaje lek homeopatyczny w zdrowym organizmie.
Skutecznym lekiem w danym schorzeniu może stać się substancja (podana w odpowiedniej dawce i odpowiednio przygotowana), która w zdrowym organizmie wywołuje podobne do tego schorzenia objawy.
Dla Hahnemanna twórcy homeopatii właśnie to podobieństwo czynników wywołujących określone objawy kliniczne u zdrowego człowieka oraz czynników leczących w przypadku występowania określonych objawów w przebiegu choroby, było najważniejszym odkryciem.
Stąd też dwaj pacjenci chorujący na tę samą chorobę ale w trakcie jej trwania zachowujący się odmiennie i mający inne reakcje organizmu, otrzymują często różne leki homeopatyczne.
W związku z tym terapia homeopatyczna jest traktowana jako leczenie indywidualnego podłoża chorobowego a lek homeopatyczny jako SPECYFICZNY REGULATOR ORGANIZMU, w przeciwieństwie do leczenia klasycznego, które jest terapią wymuszającą lub zastępującą.
Terapia homeopatyczna polega na wyborze leku lub leków łączących w sobie z jednej strony dane z zakresu patogenezy objawów manifestujących się u osoby zdrowej poddanej działaniu substancji farmakologicznie czynnej, a z drugiej opartych na objawach klinicznych chorego pacjenta w ujęciu całościowym. W związku z tym lekarz homeopata dobiera lek, który działa zgodnie z naturalnym kierunkiem reakcji organizmu pacjenta, wzmacniając je i kierując nimi. W odróżnieniu od tradycyjnego podejścia, gdzie większość terapii działa przeciwstawnie do naturalnego kierunku reakcji organizmu, hamując je lub blokując, w efekcie wymuszając pożądany kierunek terapii.
W klasycznym podejściu alopatycznym staramy się określić, zwalczyć lub przynajmniej zneutralizować tzw. czynnik etiologiczny naszym zdaniem odpowiedzialny za wywołanie danej jednostki chorobowej i leżący u jej podstaw. W metodzie homeopatycznej robimy wszystko, żeby wzmocnić siły obronne i samoregulacyjne chorego organizmu tak, aby mógł on sam pokonać wszystkie stany i zagrożenia związane z ostro lub przewlekle przebiegającą chorobą.
Zindiwidualizowane podejście w homeopatii polega na określaniu złożonych zależności między całościowo ujmowanymi zespołami cech i reakcji danego organizmu a tymi jakie wywołuje substancja z której powstaje lek homeopatyczny w zdrowym organizmie.
Skutecznym lekiem w danym schorzeniu może stać się substancja (podana w odpowiedniej dawce i odpowiednio przygotowana), która w zdrowym organizmie wywołuje podobne do tego schorzenia objawy.
Dla Hahnemanna twórcy homeopatii właśnie to podobieństwo czynników wywołujących określone objawy kliniczne u zdrowego człowieka oraz czynników leczących w przypadku występowania określonych objawów w przebiegu choroby, było najważniejszym odkryciem.
Stąd też dwaj pacjenci chorujący na tę samą chorobę ale w trakcie jej trwania zachowujący się odmiennie i mający inne reakcje organizmu, otrzymują często różne leki homeopatyczne.
W związku z tym terapia homeopatyczna jest traktowana jako leczenie indywidualnego podłoża chorobowego a lek homeopatyczny jako SPECYFICZNY REGULATOR ORGANIZMU, w przeciwieństwie do leczenia klasycznego, które jest terapią wymuszającą lub zastępującą.